Enas Sakos me Biftekia, yeah!
a.k.a. ένας τορβάς με κεφτέδες, μία τσάντα κρεατομόρια, μία σακούλα κεφτεδάκια, ένα σακ βουαγιάζ σουτζουκάκια, μία Birkin σεφταλιές, ένα τσουβάλι κεμπάπ, ένα σεντούκι λαχζματζούν, μία κασέλα tacos
Thursday, September 20, 2012
Ιστορία μου
Το κλίμα πια ήταν γούρμο. Μεγάλη has-been ονομαδούρα είχε κλειστεί για να απεικονίσει στο μεγάλο πανί την απόλυτη ελληνίδα σταρ της λαϊκής σκάλας. Οι πορείες στη μουσική σκηνή θα μπερδεύοντο γλυκά. Η χάζμπιν σταρ με το τρανταχτά αναγνωρίσιμο speech ιμπεντιμέντο είχε περάσει μήνες και μήνες προετοιμάζοντας την περσόνα της για αυτό το μάγκνουμ όπους, αυτή την τραγικά μεγάλη εργολαβία που θα έριχνε νέο φόκο στη ζωή της υπερσυμπαντικής αστέρος που για δεκαετίες είχε πρωταγωνιστήσει στην ελληνική μουσική σκηνή. Οι ευρυγώνιοι φακοί είχαν μισθωθεί, πέντε τόνοι γαρδένια είχαν μπει στην ψύξη, 10.000 πλαστικά πιατάκια είχαν ντυθεί με αλουμινόχαρτο, ο σκηνοθέτης είχε κλείσει τα λοκάλια, μπουζουξερί της επαρχίας, ρεαλιστικά σκηνικά για την εξέλιξη του τιτάνιου δράματος, ενώ η διαδικασία οντισών για την εύρεση του ηθοποιού που θα σιγοντάριζε την κεντρική φιγούρα ως "πρωθυπουργός με κλίση στο ζεμπέκικο" είχε προχωρήσει αισθητά. Ο σκηνοθέτης τόνιωθε πως βρισκόταν σε καλό δρόμο. Αυτό το λαϊκό δράμα με χιντ Μέριλιν Μονρώ-Προέδρου θα έσπαζε τα μποξ όφις. Ίσως να έφτανε και μέχρι τα όσκαρ. Τι στο πέος, εδώ πήγανε τα Dreamgirls, η Απόλυτη θα έμενε απ'έξω; Ίσως αν διάνθιζε την ιστορία με λίγο περισσότερο ρομάντσο;  Δε μπορεί, όλο και κανένα σφύριγμα θάχε πέσει μεταξύ τους.
 Η σέβεντις φιγούρα πρωταγωνίστρια είχε φροντίσει να βάψει την ορθά κομμένη χαίτη της στην ακριβώς σωστή απόχρωση ξανθό σωντρέ σουηδική γαζέλα, να κομποδένει με την αείμνηστη. Η γαρνταρόμπα είχε παραγγελθεί στα μέτρα της απόλυτης, μία ορδή τσίτια δυο νούμερο μικρότερα από το σωστό, με δυο πρέζες στρετς, έτσι για την τσαχπινιά. Η δε γκαρ-ντυ-ρομπ ακολουθούσε στενά την πορεία της σταρ, από τη δεκαετία του '50, με ξώπλατα τσίτια και ασσορτί ντέφια, με μυτερά λουστρίνια, με κουπ μπουφάν, τότε που δειλά δειλά ξεκινούσε την πορεία της ως δεύτερη φωνή στα κέντρα της Κηφισάς, τότε που ήταν ξεκάθαρο ότι το είδος του βιμπράτου της δεν έκανε για δευτεράντζα, έως τη δεκαετία του '80 και του '90, τότε που η στενή συνεργασία με λαϊκοπόπ γραφιά ασμάτων αμφιβόλου κλάσεως αποτέλεσε το μεγαλύτερο ρίσκο της καριέρας της. Ένα ρίσκο που απέδωσε τα πολλαπλά, με τραγούδια που άμεσα έγιναν κλασικά και εντυπώθηκαν στο μυαλό του κόσμου.
Η χαρακτηριστική νταρντανοφιγούρα της σταρ ήταν το μόνο αγκάθι. "Στέργιο μου, δε γίνεται ετούτο, αφού με ξέρεις, τρώω σσσανε πουλάκι εγώ", έκρωζε η ώριμη στον σκηνοθέτη, προσπαθώντας να αποφύγει το αναπόφευκτο, την πλήρη μεταμόρφωση που θα έδινε την απαραίτητη νότα βαρύτητας στην ερμηνεία της. Η πουλάδα αρνείτο να ριχτεί με τα μούτρα στο method acting, φοβούμενη τον περιορισμό της δικής της καριέρας ως αποτέλεσμα της νταρντανοποίησης, προφανώς αρνούμενη να κόψει κίνηση στο ίνμποξ της δικής της καριέρας και να συνειδητοποιήσει ότι έχρηζε απινίδωσης εδώ και χρόνια. Ο σκηνοθέτης εις μάτην προσπαθούσε να ρίξει μπηχτές ότι αυτή η ταινία ήταν το τελευταίο σκαλί στην καριέρα της. Η κατάσταση ήταν make or break. Αν το ρίσκο απέδιδε, ο σκηνοθετάρας ως άλλος Ταραντίνο θα είχε τη δύναμη να αναστήσει μέχρι και την καριέρα της αλλουτινής στάρλετ και τότε θα έβλεπαν όλοι πόσο γαμάτος είναι.
Οι μήνες περνούσαν, η παραγωγή καθυστερούσε περιμένοντας την κοντώ να ξεκοιλιαστεί μπας και κατάφερνε να φτάσει τα δυσθεώρητα ύψη της καλλιτέχνιδος. Η δόλια είχε δοκιμάσει τα πάντα, μέχρι και ενέσεις κορτιζόνης είχε αρχίσει να βαράει, μπας και πρηζότανε λιγάκι και κατάφερνε να παίξει το ρόλο που πλέον δεν της φαινόταν και τόσο σίγουρος.
Μια μέρα, στις πρόβες, τραγουδώντας ένα άσμα ιστορικό που είχε γίνει ύμνος για τη γυναικεία σεξουαλικότητα μιας κάποιας ηλικίας, μπήκε στο στούντιο αιθέρια συλφίς ετών που άρχιζαν με 2. Τρανταχθείσα η γυναίκα, πήρε τον σκηνοθέτη παραπλάγια και του ψιθύρισε δυο φωνήεντα. "Ποια είναι τούτη Στέργιο μου που μούφερες στις πρόβες;" Ο σκηνοθέτης τόχε άγχος ότι θα έφτανε μέχρι εδώ το θέμα. "Να, Σίσσυ μου, ξέρεις, ο σπόνσορας...Το νεανικό κοινό... T'αρχίδια μας τα δυο... Άλλη κατεύθυνση..." 'Η κάτι τέτοιο. Είχε πλέον σταματήσει να ακούει. Το μάτι γύρισε ανάποδα. Αw HELL nah που της φέρανε τη Μπιγιόνσε να παίξει Etta James. CHUPA MIS TETAS, PENDEJO αλάλαξε η μπουχτισμένη και με τα κωλοδάχτυλα ορθωμένα υπερήφανα αποχώρησε από το σκηνικό. Είχε μάθημα hot yoga, γαμώ τα πρέκια της κουλτούρας και τα παστρικά τσουτσέκια. As god is her witness, από δω και μπρος θα πείναγε συνέχεια.


Φυσικά και η φωτογραφία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ιστορία και δε θέλω καν να ξέρω πως σας ήρθε αυτή η ιδέα.
4 Comments:
Blogger Provato said...
αγαπάμε Μπέσυ, αγαπάμε Σάκο. Ένας άντρας, δύο γυναίκες, καραμελωμένες ρέγγες

Anonymous My precious said...
Σάκε για άλλη μια φορά συνέγραψες ένα έπος!
Ερώτηση: Την Μπέσσυ την κατάλαβα (και ακόμα προσπαθώ να συνέλθω) αλλά το κοριτσάκι από δίπλα ποιο είναι;

Blogger Katerina said...
Μπονζούρ αγάπες! Η Τάμτα, θαρρώ, αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Blogger melistal(k)aktos said...
Μπέσυ ζούμε για να σσσσε ακούμε!
Σάκε, πώρωσέ μας!

Links to this post:
Create a Link